Wyrok TK z dnia 20 lipca 2004, sygn. SK 19/02

1. Skarżący wniósł o zbadanie, czy art. 48 § 1 pkt 5 w zw. z art. 401 pkt 1 (omyłkowo określonym w skardze jako art. 4011 pkt 1 i w zw. z art. 379 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.; dalej: k.p.c.), w przedmiocie wyłączenia od rozpoznania sprawy w sądzie drugiej instancji lub trzeciej instancji jedynie tego sędziego, który w instancji bezpośrednio niższej (odpowiednio pierwszej lub drugiej) wydał zaskarżone orzeczenie, jest zgodny z zasadą sprawiedliwego postępowania sądowego (art. 45 ust. 1 Konstytucji).

Wyrokiem z 7 grudnia 2000 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie zmienił wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z 5 września 2000 r. i uchylił nakaz zapłaty z 2 grudnia 1994 r. oddalając powództwo Józefa Artymiaka. Od tego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, którą Sąd Apelacyjny w Lublinie odrzucił. 24 lipca 2001 r. skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 7 grudnia 2000 r., jako że w sprawie orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy (art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.). Postanowieniem z 1 sierpnia 2001 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie odrzucił skargę o wznowienie postępowania stwierdzając, że „podniesiony w skardze zarzut nieważności postępowania oparty został na twierdzeniach, które zostały podniesione w zażaleniu powoda z 20 lutego 2001 r. Nie wdając się zatem w ocenę merytoryczną zasadności tego zarzutu stwierdzić należy, że określony w art. 407 k.p.c. trzymiesięczny termin do wniesienia skargi w wznowienie postępowania upłynął, wobec czego Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. na posiedzeniu niejawnym skargę odrzucił”.

Skarżący nie zgodził się z treścią zapadłego postanowienia i złożył zażalenie do Sądu Najwyższego