Postanowienie TK z dnia 17 lipca 2007, sygn. SK 19/07

1. W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 3983 § 3, art. 3989 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) są niezgodne z art. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 78 zdanie drugie i art. 175 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim nie gwarantują wszechstronnego rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy. Ponadto pozwalają one sędziemu, zdaniem skarżącej, na arbitralną odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej.

W wyniku wstępnej kontroli skargi konstytucyjnej Małgorzaty Klińskiej-Thompson, Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 18 stycznia 2005 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze w odniesieniu do art. 3983 § 3 i art. 3989 § 1 k.p.c. Po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 29 maja 2007 r. Trybunał postanowił zażalenie na powyższe postanowienie pozostawić bez rozpoznania.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 10 listopada 2003 r. (sygn. akt XX GC 27/00) uwzględnił powództwo WSM Żoliborz Centralny wniesione przeciwko skarżącej, uznając tym samym roszczenie o odszkodowanie za bezumowne korzystanie przez skarżącą ze wskazanych obiektów do chwili przyjęcia w poczet członków spółdzielni. Apelacja skarżącej od wyroku Sądu Okręgowego została oddalona przez Sąd Apelacyjny w Warszawie 6 lutego 2005 r. (sygn. akt VI ACa 699/04). Sąd Najwyższy postanowieniem z 22 listopada 2005 r., działając na podstawie skarżonego art. 3989 § 2 k.p.c., nie dopuścił skargi kasacyjnej do rozpoznania (sygn. akt I CKS 23/05). W ocenie skarżącej, sądy pierwszej i drugiej instancji