Postanowienie TK z dnia 10 stycznia 2001, sygn. SK 2/00

1. Skarżący Leszek K., pismami z 30 sierpnia i 21 grudnia 1999 r. wniósł dwie skargi konstytucyjne, skierowane do łącznego rozpoznania zarządzeniem Prezesa Trybunału Konstytucyjnego z 28 stycznia 2000 roku.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. Skarżący, podejrzany o popełnienie przestępstwa z art. 16 § 1 w zw. z art. 201 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 13, poz. 94 ze zm.), aresztowany został postanowieniem Sądu Rejonowego w Szczecinie z 21 marca 1997 r. (sygn. akt IV Ko1 139/97) i skazany wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z 20 lipca 1998 r. (sygn. akt III K 297/97), następnie uchylonym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 15 kwietnia 1999 r. (sygn. akt II Aka 51/99), który przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd apelacyjny, nie uwzględniając wniosku obrońcy, utrzymał w mocy środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, następnie zaś postanowieniem z 27 maja 1999 r. oznaczył termin jego stosowania wobec skarżącego. Postanowienie to zostało zaskarżone do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Sądu Apelacyjnego, jednakże Przewodniczący Wydziału II Karnego zarządzeniem z 10 czerwca 1999 r. (sygn. akt II Ako 264/99) odmówił przyjęcia zażalenia uzasadniając, iż jest ono niedopuszczalne z mocy ustawy. Po zaskarżeniu tego zarządzenia postanowienie z 27 maja 1999 r. przekazane zostało Sądowi Najwyższemu, który uznał się niewłaściwym w sprawie i postanowieniem z 15 lipca 1999 r. (sygn. akt V KZ 40/99) przekazał sprawę według właściwości do Sądu Apelacyjnego. Sąd ten rozpoznał sprawę w innym składzie i postanowieniem z 4 sierpnia 1999 r. (sygn. akt II Ako 292/99) utrzymał w mocy postanowienie z 27 maja 1999 r. Na tym etapie skarżący wniósł pierwszą skargę konstytucyjną, obejmującą swym zakresem art. 249 §