Postanowienie TK z dnia 26 czerwca 2007, sygn. SK 2/07

1. Skarżąca Bożena Kołodziej w skardze konstytucyjnej z 29 września 2006 r. wniosła o zbadanie konstytucyjności art. 3989 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.; dalej k.p.c.). Zarzuciła skarżonemu przepisowi, że kwestionowany przepis narusza art. 2 Konstytucji „poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady zaufania wskutek pozbawienia gwarancji, że środki odwoławcze będą rozpatrywane z konieczną wnikliwością, z poszanowaniem prawa i stron procesowych oraz w sposób sprawdzalny dla stron procesowych oraz upoważnionych organów państwa”, a także „naruszenia zasady rzetelności postępowania wskutek braku informacji o rzeczywistych powodach uznania kasacji za oczywiście bezzasadną”. Wniosła ponadto o uznanie niezgodności art. 3989 § 2 k.p.c. z art. 2 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.

Zdaniem skarżącej kwestionowany przepis, zwalniając sąd z obowiązku sporządzenia pisemnego uzasadnienia, umożliwia zdawkową ocenę rozpoznania skargi kasacyjnej, nie respektuje prawa stron postępowania do jawnego rozpoznania sprawy i poznania motywów, jakimi kierował się Sąd Najwyższy przy jej rozpoznaniu. Prowadzi to skarżącą do uznania, że art. 3989 § 2 k.p.c. narusza konstytucyjne prawo obywatela do rzetelnego sądu a także zasadę demokratycznego państwa prawnego.

2. Do skargi konstytucyjnej, w zakresie obejmującym kontrolę konstytucyjności art. 3989 § 2 zdanie drugie k.p.c., przystąpił Rzecznik Praw Obywatelskich. Pismem z 11 sierpnia 2006 r. wniósł o uznanie niekonstytucyjności zaskarżonego przepisu. Wyraził pogląd, że na gruncie obowiązujących przepisów k.p.c. w postępowaniu dotyczącym przedsądu, jego strona nie ma zagwarantowanych praw procesowych, co narusza prawa strony do jawności i przejrzystości postępowania sądowego i pozostaje w rażącej sprzeczności z zasadą zaufania do państwa.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1.