Postanowienie TK z dnia 14 lipca 2009, sygn. SK 2/08

1. W skardze konstytucyjnej z 4 kwietnia 2007 r. Bożena Tula (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie, że art. 4248 § 1 w związku z art. 871 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim przepisy te przewidują odrzucenie przez Sąd Najwyższy skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego ze względu na niezachowanie wymogu wniesienia tej skargi przez adwokata, a jednocześnie nie określają szczegółowych zasad oraz procedury odmowy sporządzenia skargi przez adwokata ustanowionego przez sąd, są niezgodne z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 77 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym.

Postanowieniem z 5 lipca 2004 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu nałożył na skarżącą grzywnę za niezrealizowanie postanowienia w sprawie kontaktów wierzyciela Dariusza R. z małoletnim synem stron oraz zasądził od skarżącej na rzecz wierzyciela zwrot kosztów postępowania. Zażalenie skarżącej na to postanowienie zostało oddalone przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu 10 września 2004 r. Postanowieniem z 17 listopada 2005 r. ten sam sąd zwolnił skarżącą od kosztów sądowych w sprawie o egzekucję kontaktów z małoletnim synem stron, przyznając jej jednocześnie adwokata z urzędu. W dniu 9 grudnia 2005 r. Okręgowa Rada Adwokacka we Wrocławiu wyznaczyła skarżącej pełnomocnika. Skarżąca wystąpiła jednak do sądu o przydzielenie jej radcy prawnego do sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 10 września 2004 r. W uzasadnieniu wniosku podała, że spośród ustanowionych w jej sprawie z urzędu czterech adwokatów żaden nie napisał pisma procesowego, do sporządzenia którego został wyznaczony. Postanowieniem z 7 lutego 2006 r. Sąd Okręgowy we