Wyrok TK z dnia 21 czerwca 2016, sygn. SK 2/15

1. W skardze konstytucyjnej z 23 września 2013 r. Andrzej Zieliński (dalej: skarżący) wniósł o zbadanie zgodności art. 526 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.

1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. Skarżący został obwiniony o popełnienie wykroczenia dyscyplinarnego, o którym mowa w § 31 ust. 1 oraz § 1 ust. 3 i § 5 Zbioru zasad etyki adwokackiej i godności zawodu, uchwalonego przez Naczelną Radę Adwokacką 10 października 1998 r. (uchwała nr 2/XVIII/98), ze zmianami wprowadzonymi uchwałą Naczelnej Rady Adwokackiej nr 32/2005 z 19 listopada 2005 r.

Orzeczeniem z 8 grudnia 2012 r. (sygn. akt WSD 33/12) Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury w Warszawie utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w Poznaniu (sygn. akt SD-14/11) z 14 grudnia 2011 r., w którym uznano skarżącego za winnego tego czynu i wymierzono mu karę pieniężną. Skarżący wniósł do Sądu Najwyższego sporządzoną i podpisaną osobiście kasację od orzeczenia sądu dyscyplinarnego drugiej instancji, a po wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego w zakresie przymusu adwokacko-radcowskiego złożył kasację podpisaną przez swojego obrońcę.

Postanowieniem z 25 lipca 2013 r. (sygn. akt SDI 16/13) Sąd Najwyższy pozostawił kasację bez rozpoznania. Sąd stwierdził, że skarżący nie dopełnił wymogu przymusu adwokacko-radcowskiego. Kasacja nie została sporządzona przez obrońcę skarżącego – zgodnie z wymogiem przewidzianym w art. 526 § 2 k.p.k. – ale jedynie przez niego podpisana. Kasację sporządził adwokat, którego dotyczyła sprawa. Fakt ten potwierdził również skarżący.

1.2. W skardze konstytucyjnej stwierdzono, że art. 526 § 2 k.p.k. narusza prawo skarżącego do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji). Pozbawienie adwokata możliwości sporządzania osobiście kasacji w sprawie karnej