Wyrok TK z dnia 26 czerwca 2019, sygn. SK 2/17

1. W skardze konstytucyjnej z 1 września 2016 r. K.C. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 114, ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach) w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty, z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 2 i art. 32 Konstytucji.

1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:

Decyzją z 2014 r. dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej (dalej: dyrektor MOPS) odmówił skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną od urodzenia córką skarżącej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżąca jest inwalidką III grupy i ma ustalone na stałe prawo do renty inwalidzkiej. Ustalenie prawa do takiego świadczenia jest – zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach – negatywną przesłanką uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca zaskarżyła decyzję dyrektora MOPS. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzję organu pierwszej instancji utrzymało w mocy. Od tego rozstrzygnięcia skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA), który skargę tę oddalił. W uzasadnieniu WSA powołał się na treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach i uznał, że wobec faktu ustalenia prawa do renty inwalidzkiej, skarżącej nie może zostać przyznane świadczenie pielęgnacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny, podzieliwszy ustalenia sądu pierwszej instancji, oddalił skargę kasacyjną pełnomocnika skarżącej.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wyczerpał przewidziany ustawą tok instancji w