Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 czerwca 2022 r.
|
| Sygn. akt SK 2/21 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 marca 2020 r. (data nadania), A.B. (dalej: skarżący),
reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wniósł o zbadanie zgodności art. 88 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca
1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30; dalej: k.p.k.) „w brzmieniu przed zmianą z dnia 05 października
2019 r., w zakresie, w jakim przepis ten nie przewidywał zaskarżenia zarządzenia o odmowie wyznaczenia pełnomocnika z urzędu
przez stronę, która złożyła wniosek w trybie art. 78 § 1 kpk”, z art. 45 ust. 1 oraz art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na gruncie następującego stanu faktycznego:
Skarżący wniósł do Sądu Rejonowego (dalej: sąd) wniosek o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego w miejsce
dotychczasowego pełnomocnika z urzędu będącego adwokatem, celem sporządzenia i złożenia wniosku o wznowienie postępowania
przygotowawczego w sprawie (w której występował jako pokrzywdzony) na zasadzie art. 327 k.p.k. W ocenie skarżącego, dotychczas
reprezentujący go pełnomocnik był opieszały i nie wywiązywał się w sposób należyty ze swoich obowiązków. Zarządzeniem z 21
maja 2019 r. prezes sądu odmówił skarżącemu wyznaczenia pełnomocnika z urzędu w miejsce dotychczasowego. Na orzeczenie to
nie przysługiwało zażalenie.
1.2. W ocenie skarżącego, obowiązujące przed 5 października 2019 r. brzmienie art. 88 § 1 k.p.k. w zakresie, w jakim przepis
ten nie pozwalał na zaskarżenie zarządzenia prezesa sądu w przedmiocie odmowy ustanowienia pełnomocnika z urzędu poprzez brak
odesłania do art. 81 § 1a k.p.k., budzi poważne wątpliwości konstytucyjne. Po pierwsze, narusza wyrażone w art. 45 ust. 1
Konstytucji prawo do sądu, bowiem „[i]stotnym elementem sprawiedliwości proceduralnej jest obowiązek uzasadniania swoich rozstrzygnięć
przez organy władzy publicznej oraz prawo