Postanowienie TK z dnia 29 lipca 2025, sygn. SK 2/23

1. 6 kwietnia 2021 r. K.W. (dalej: skarżąca) wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego ze skargą konstytucyjną o zbadanie zgodności art. 15zzu ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842; dalej: ustawa o zwalczaniu COVID-19) w zakresie, w jakim przewiduje, że „w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 nie wykonuje się tytułów wykonawczych nakazujących opróżnienie lokalu mieszkalnego” (bez prawa do odszkodowania dla wierzyciela, a także bez ustalenia granic czasowych wprowadzonych stanem zagrożenia epidemicznego oraz stanem epidemii, co skutkuje brakiem ochrony prawa własności wierzyciela, niezasadnym ograniczeniem prawa własności wierzyciela, brakiem ochrony prawnej życia prywatnego wierzyciela, preferowaniem praw dłużnika z pominięciem praw wierzyciela, stanem braku wykonywania prawomocnych wyroków, tj. naruszeniem prawa do sądu), z art. 21 ust. 1 w związku z art. 2 i w związku z art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1 w związku z art. 2, art. 47 w związku z art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 1-3 w związku z art. 2 i w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Skarga została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego. 15 marca 2018 r. Sąd Rejonowy w Koszalinie wydał wyrok, w którym nakazał pozwanemu J.S. opuszczenie i opróżnienie lokalu mieszkalnego na rzecz powódki K.W. Sąd ustalił, że pozwany nie ma prawa do lokalu socjalnego oraz zasądził od niego zwrot kosztów postępowania. W wyroku z 31 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy w Koszalinie oddalił apelację J.S., co sprawiło, że wyrok stał się prawomocny.

Po uzyskaniu tytułu wykonawczego w 2019 r. skarżąca wszczęła egzekucję eksmisji przez komornika sądowego, a 24 września 2020 r. złożyła wniosek o