Trybunał Konstytucyjny uznał, że przepisy nakazujące odrzucenie nieopłaconych środków odwoławczych wniesionych przez przedsiębiorcę bez adwokata bez uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty są niezgodne z konstytucyjnym prawem do sądu i prawem do zaskarżania orzeczeń, ponieważ nieuzasadnienie zrównują przedsiębiorcę z profesjonalnym pełnomocnikiem.
Istota
Spółka Klinkmar sp. z o.o. zaskarżyła do Trybunału Konstytucyjnego art. 1302 § 4 w związku z art. 1302 § 3 k.p.c., po tym jak Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia odrzucił jej nieopłaconą apelację w sprawie gospodarczej bez uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty. Skarżąca działała bez profesjonalnego pełnomocnika. Do skargi przystąpili Rzecznik Praw Obywatelskich, Sejm i Prokurator Generalny, wspierając…
📖jeszcze 122 słowa
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: Art. 130 2 § 4 zdanie pierwsze w związku z art. 130 2 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, z 2006 r. Nr 126, poz. 876 oraz z 2007 r. Nr 21, poz. 123, Nr 82, poz. 560, Nr 123, poz. 849, Nr 125, poz. 873 i Nr 191, poz. 1371), w zakresie, w jakim w postępowaniu w sprawach gospodarczych przewidują, że sąd odrzuca nieopłacone środki odwoławcze lub środki zaskarżenia, wniesione przez przedsiębiorcę niereprezentowanego przez adwokata lub radcę prawnego, bez uprzedniego wezwania do uiszczenia należnej opłaty, są niezgodne z art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
1. Skargą konstytucyjną z 10 listopada 2006 r. skarżąca Klinkmar spółka z o.o. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność
art. 1302 § 4 w związku z art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art.
45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji oraz z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z
1993 r. Nr 61, poz. 284; dalej: Konwencja).
Wyrokiem z 7 marca 2006 r. (sygn. akt V GC 620/05/S) Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, Wydział V Gospodarczy,
zasądził od Klinkmar spółka z o.o. na rzecz powoda kwotę 15 108,40 zł. W postępowaniu przed sądem pierwszej instancji skarżąca
była zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Od powyższego wyroku skarżąca wniosła apelację podpisaną przez prezesa
zarządu. Apelacja ta została odrzucona przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie ze względu na brak należytej
opłaty. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wskazując w nim w szczególności na niezgodność przepisów zakwestionowanych
w niniejszym postępowaniu z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji oraz z art. 6 Konwencji. Postanowieniem z
4 sierpnia 2006 r. (sygn. akt XII Gz 346/06) Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział XII Gospodarczy – Odwoławczy, oddalił to zażalenie.
Uzasadniając zarzut niezgodności art. 1302 § 4 w związku z art. 1302 § 3 k.p.c., skarżąca wskazała na genezę uregulowania wynikającego z tych przepisów: podkreśliła w szczególności, że opiera
się ono na przekonaniu, że przedsiębiorca jest profesjonalistą, w związku z czym można nakładać na niego obowiązki dalej idące
niż na strony, które profesjonalistami
📖jeszcze 5166 słów
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.