Wyrok TK z dnia 03 lipca 2019, sygn. SK 20/18

1. Pismem z 10 kwietnia 2017 r. J.N. (dalej: skarżący) wystąpił do Trybunału ze skargą konstytucyjną o zbadanie zgodności art. 18 ust. 10 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 963, ze zm., obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 300, ze zm.; dalej: u.s.u.s.) w zakresie, w jakim przewiduje, że uprawnienie do zmniejszenia najniższej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe w przypadku niezdolności ubezpieczonego do pracy stosuje się wyłącznie w takim przypadku, w którym ubezpieczony z tytułu tej niezdolności do pracy spełnia nie tylko faktyczne, ale również normatywne warunki do przyznania zasiłku, z art. 67 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 oraz z art. 2 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Skarga została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego i prawnego:

1.1. Skarżący od 2008 r. prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą i z tego tytułu podlega ubezpieczeniu społecznemu. 18 grudnia 2013 r. uległ wypadkowi, w wyniku którego był niezdolny do pracy od 20 grudnia 2013 r. do 31 stycznia 2014 r., lecz nie zawiesił działalności gospodarczej.

Skarżący wystąpił do ZUS o wypłatę zasiłku chorobowego na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 645; dalej: ustawa o świadczeniach pieniężnych). Decyzją z 31 stycznia 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, organ rentowy) odmówił mu prawa do zasiłku chorobowego za okres niezdolności do pracy, ponieważ skarżący od czerwca do listopada 2013 r. nie opłacił w terminie składek na dobrowolne ubezpieczenie chorobowe.

Skarżący ponownie zwrócił się do organu rentowego o wypłatę zasiłku chorobowego na