Postanowienie TK z dnia 09 maja 2023, sygn. SK 20/22

1. W skardze konstytucyjnej z 23 grudnia 2020 r. (data wpływu: 5 stycznia 2021 r.) […] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny, że art. 3942 § 11 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1575; obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, ze zm.; dalej: k.p.c.) „w zakresie, w jakim nie daje podstaw do zaskarżenia (nie przewiduje możliwości zaskarżenia) postanowienia oddalającego zgłoszony w apelacji wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych (od opłaty od apelacji) rozpoznawany po raz pierwszy przez sąd odwoławczy”, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 77 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

1.1. Sprawa, na kanwie której skarżąca wniosła do Trybunału skargę konstytucyjną, toczyła się w związku z wyrokiem Sądu Okręgowego w K. (sądu pierwszej instancji), nakazującym skarżącej przekazanie do masy upadłości innej spółki będącej w stanie upadłości nieruchomości wskazanej w sentencji wyroku. Skarżąca wniosła apelację od tego wyroku, jednocześnie składając wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych w całości. Sąd odwoławczy – Sąd Apelacyjny w K. postanowieniem z 2 lipca 2020 r. częściowo uwzględnił wniosek, zwalniając skarżącą od kosztów sądowych w zakresie opłaty sądowej od apelacji powyżej 100 000 zł. W pozostałym zakresie wniosek został oddalony, a skarżąca została wezwana do uiszczenia opłaty sądowej od apelacji w kwocie 100 000 zł w terminie tygodniowym od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia apelacji. Natomiast postanowieniem z 21 sierpnia 2020 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 29 września 2020 r., Sąd Apelacyjny