Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 23 czerwca 2026 r.
|
| Sygn. akt SK 20/25 |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie
I
1. W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej z 14 lutego 2024 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego
tego samego dnia (data stempla pocztowego), M.P. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność art. 223 § 1 w związku z art. 222
§ 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610, ze zm.; dalej: k.c.) z art. 75 ust. 1,
art. 30 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
1.1. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Skarżąca jest najemcą lokalu komunalnego należącego do Miasta Stołecznego Warszawy.
Prawomocnym wyrokiem zaocznym z 24 października 2005 r. (sygn. akt […]) Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie, w sprawie
z powództwa Miasta Stołecznego Warszawy, nakazał skarżącej opuszczenie i opróżnienie zajmowanego lokalu w związku z zadłużeniem
w wysokości 3773,21 zł.
Powyższy wyrok został zaopatrzony w klauzulę wykonalności 21 lutego 2006 r.
W dniu 19 listopada 2018 r. Miasto Stołeczne Warszawa złożyło wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego.
Pozwem z 24 kwietnia 2019 r. skarżąca wniosła o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego, podnosząc zarzut przedawnienia.
Wyrokiem z 1 kwietnia 2021 r. (sygn. akt […]) Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie oddalił powództwo skarżącej, wskazując
że na mocy art. 223 § 1 k.c. roszczenia właściciela przewidziane w art. 222 k.c. w odniesieniu do nieruchomości nie ulegają
przedawnieniu.
Apelacja skarżącej od powyższego orzeczenia została oddalona przez Sąd Okręgowy w Warszawie w wyroku z 4 października 2023
r. (sygn. akt […]).
1.2. W świetle argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej oraz uzupełniającym ją piśmie procesowym z
31 maja 2024 r. kwestionowane przepisy naruszają – zdaniem skarżącej – prawo