Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 1 czerwca 1999 r.
|
| Sygn. akt SK 20/98 |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie:
I
1. Skargą konstytucyjną z 16 kwietnia 1998 roku Adam W. działając przez adwokata, zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego
z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej art. 6 ust. 1 pkt. 3 w związku z art. 10 ust.
1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o paszportach (Dz.U. z 1991 r. Nr 2, poz. 5). Jako konstytucyjny wzorzec odniesienia
do badania zakwestionowanej normy skarżący wskazał art. 2, 7, 30, 31, 37, 40, 41, 42, 45, 47 i 78 konstytucji.
W punkcie drugim petitum skargi, skarżący wnioskuje o uznanie, iż jego prawo do merytorycznej kontroli odmowy wydania paszportu naruszone zostało przez
stosowanie przez Prokuraturę ustawy o paszportach, co – jego zdaniem – daje tej ostatniej niekontrolowaną dowolność stosowania
środka zapobiegawczego w postaci swoistego “aresztu krajowego”, bez uzasadnienia stosowania tego środka. W rozumieniu skarżącego,
w stosunku do rozstrzygnięcie prokuratora o zastosowaniu tak rozumianego środka zapobiegawczego nie przysługuje żaden środek
odwoławczy, co pozostaje w sprzeczności z art. 409 w związku z art. 141 § 1 kpk. Podnosi on także, że zarządzenie prokuratora
w sprawie odmowy wydania paszportu nie podlega kontroli sądowej.
Skarga wniesiona została przez Adama W. po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie 12 lutego 1998 r. orzeczenia
(sygn. akt V SA 886/97), w którym na podstawie kwestionowanej normy orzekł on o konstytucyjnych prawach i wolnościach skarżącego.
Wyrok ten został doręczony skarżącemu 27 marca 1998 r. Adam W. przywołał w tej materii postanowienie Trybunału Konstytucyjnego
z 4 lutego 1998 r. w sprawie Ts 1/97, w którym Trybunał orzekł, iż ostatecznym orzeczeniem o określonych w konstytucji prawach
i wolnościach, a zatem podstawą do wniesienia skargi winien być w przedmiotowej sprawie wyrok NSA. Znacząca część uzasadnienia
skargi sprowadza się do polemiki