Postanowienie TK z dnia 16 grudnia 2016, sygn. SK 21/16

1. W skardze konstytucyjnej z 24 listopada 2015 r. N.R. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji art. 339 § 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim pozbawia pokrzywdzonego prawa do bycia poinformowanym o skierowaniu sprawy na posiedzenie celem wydania wyroku nakazowego, o którym mowa w art. 339 § 3 pkt 7 k.p.k. i brakiem pouczenia o możliwości zakończenia postępowania bez przeprowadzenia rozprawy oraz złożenia wcześniej oświadczenia, o którym mowa w art. 54 § 1 k.p.k., a także art. 505 k.p.k. w zakresie, w jakim przepis ten pozbawia pokrzywdzonego prawa do otrzymania odpisu wyroku nakazowego w związku z treścią art. 54 § 1 k.p.k.

Postanowieniem z 21 sierpnia 2016 r. (sygn. Ts 381/15) Trybunał Konstytucyjny nadał bieg skardze konstytucyjnej w zakresie badania zgodności art. 339 § 5 k.p.k. z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji i odmówił nadania biegu skardze w zakresie obejmującym zarzut niekonstytucyjności art. 505 k.p.k.

1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:

Skarżący był pokrzywdzonym przestępstwem naruszenia czynności narządów ciała, tj. czynem określonym w art. 157 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) oraz groźbą pozbawienia zdrowia i życia, tj. czynem określonym w art. 190 § 1 k.k. Przestępstwa te są ścigane z oskarżenia publicznego. W dniu 19 grudnia 2014 r. skarżący został zawiadomiony przez Prokuraturę Rejonową w P. o przesłaniu aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w P., wraz z pouczeniem o prawie do złożenia oświadczenia o wzięciu udziału w postępowaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego. Zgodnie z