Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 lipca 2005 r.
|
| Sygn. akt SK 22/04 |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 25 kwietnia 2003 r. Marek Zmaliński wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 393 i art. 3937 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.; dalej: k.p.c.) z:
a) art. 2, art. 30, art. 32 i art. 45 ust. 1 – w związku z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 176 ust. 2 Konstytucji,
b) art. 77 ust. 2 – w związku z art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji,
c) art. 78 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym:
Postanowieniem z 13 grudnia 2002 r., (sygn. akt I CK 228/02), Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania kasacji skarżącego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 19 lutego 2002 r. (sygn. akt I ACa 834/01), oddalającego apelację skarżącego od
wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 9 lutego 2001 r., (sygn. akt I C 1133/99), w sprawie z powództwa M. Zmalińskiego przeciwko
Zakładom Farmaceutyczno-Aerozolowym „Unia” Spółdzielnia Pracy w Warszawie o uchylenie uchwał.
Sąd Najwyższy uzasadnił swoje postanowienie brakiem przesłanek dla rozpoznania kasacji określonych w art. 393 § 1 k.p.c.,
przy jednoczesnym braku okoliczności wymienionych w § 2 tegoż artykułu.
Skarżący zarzucił, że zaskarżony przepis narusza istotę prawa do sądu. Nie gwarantuje bowiem sprawiedliwego rozpoznania sprawy,
a ponadto wprowadza ograniczenie korzystania z prawa do sądu (z naruszeniem art. 45 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji).
Zdaniem skarżącego, wynikające z art. 183 Konstytucji funkcje publiczne Sądu Najwyższego nie mogą usprawiedliwiać ograniczenia
prawa do kasacji, zaś dokonana ingerencja ograniczająca to prawo nie jest konieczna w rozumieniu art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Skarżący wskazuje nadto, że