Postanowienie TK z dnia 12 października 2011, sygn. SK 22/10

1. W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału 17 marca 2010 r. skarżąca – sędzia Sądu Rejonowego w Ciechanowie Elżbieta Zglejc – wniosła o stwierdzenie, że art. 4011 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 190 ust. 4 Konstytucji w zakresie, w jakim przepis ten – zgodnie z powszechną oraz ustabilizowaną praktyką jego stosowania – wyłącza możliwość wznowienia postępowania:

„a) gdy podstawą skargi o wznowienie postępowania jest tzw. interpretacyjny wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który – stwierdzając niezgodność z Konstytucją (w oznaczonym zakresie) przepisu będącego podstawą rozstrzygnięcia – nie deroguje jednocześnie tegoż przepisu z porządku prawnego;

b) gdy niekonstytucyjny przepis stanowi tzw. «pośrednią» podstawę rozstrzygnięcia;

c) gdy godzący w sposób bezpośredni w bezpieczeństwo prawne obywatela, niekonstytucyjny przepis, będący podstawą rozstrzygnięcia jest zamieszczony w akcie normatywnym o charakterze ustrojowym”.

Zakwestionowanemu unormowaniu skarżąca zarzuciła naruszenie przysługującego jej prawa do sądu i prawa do wznowienia postępowania.

1.1. Skarga została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego i prawnego.

Wyrokiem z 17 października 2006 r. (sygn. akt IC 1538/05) Sąd Okręgowy w Płocku oddalił powództwo skarżącej o odszkodowanie za naruszenie dóbr osobistych w związku z niezgodnym z prawem działaniem organu władzy publicznej. Skarżąca upatrywała naruszenia jej prawnie chronionych interesów w postanowieniu Sądu Okręgowego w Płocku z 14 listopada 2001 r., w którym sąd ten – na podstawie art. 40 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: p.u.s.p.) – wytknął uchybienie Sądowi Rejonowemu w Ciechanowie w jednoosobowym składzie sędzi Elżbiety Zglejc. Sąd wytykający uchybienie stwierdził, że Sąd Rejonowy w Ciechanowie