Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 grudnia 2019 r.
|
| Sygn. akt SK 22/19 |
Uzasadnienie
I
1. I.K. (dalej: skarżący) wniósł 5 grudnia 2018 r. (data nadania) skargę konstytucyjną o stwierdzenie niezgodności: 1) art.
365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.),
„rozumianego w ten sposób, że orzeczenie prawomocne wiąże inne sądy tylko odnośnie sentencji tego orzeczenia, a nie wiąże
innych sądów w zakresie motywów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia w tych granicach, jakie stanowią konieczne uzupełnienie
rozstrzygnięcia”, z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, 2) art. 190 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 99 ust. 3 ustawy z dnia
27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365, ze zm.; dalej: p.s.w.), w brzmieniu obowiązującym
10 czerwca 2014 r., „rozumian[ego] w ten sposób, że podstawą do skreślenia studenta z listy studentów z powodu niewniesienia
opłat związanych z odbywaniem studiów jest ich niewniesienie, w sytuacji gdy żądanie przez uczelnię uiszczenia tych opłat
przez studenta jest oparte wyłącznie na uchwale senatu uczelni publicznej wydan[ej] na podstawie art. 99 ust. 3 tejże ustawy,
której adresatem jest wyłącznie rektor uczelni publicznej”, z art. 70 ust. 2 Konstytucji.
1.1. Zdaniem skarżącego, mimo utraty mocy obowiązującej przez art. 190 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 99 ust. 3 p.s.w., wydanie
orzeczenia w tym zakresie jest konieczne dla ochrony jego konstytucyjnych wolności i praw – w myśl art. 59 ust. 3 ustawy z
dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072, ze zm.; dalej:
otpTK).
1.2. Skarga konstytucyjna została złożona w związku z następującym stanem faktycznym.
Skarżący był od 1999 r. studentem niestacjonarnych studiów na Wydziale Prawa i Administracji