Wyrok TK z dnia 04 czerwca 2024, sygn. SK 22/21

1. W skardze konstytucyjnej z 19 marca 2020 r. A.W. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją art. 42 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k. lub kodeks karny), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541).

1.1. Skarga konstytucyjna została wystosowana w związku z następującym stanem faktycznym:

W 2018 r. skarżący podczas prowadzenia motoroweru został zatrzymany do kontroli drogowej, w czasie której ustalono, że prowadząc pojazd, znajdował się pod wpływem alkoholu. Skarżący przyznał się do popełnionego czynu.

Przed powyższym zdarzeniem skarżący był karany na mocy wyroku sądu rejonowego z 2002 r. za występek określony w art. 178a § 1 k.k., za który został skazany na karę grzywny oraz na mocy wyroku sądu rejonowego z 2005 r. za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. w zbiegu z art. 244 w związku z art. 11 § 2 k.k. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej na okres 5 lat.

Wyrokiem sądu rejonowego z 2019 r. skarżący został skazany za czyn określony w art. 178a § 1 i 4 k.k. na karę pozbawienia wolności wraz z orzeczeniem środka karnego w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na mocy art. 42 § 3 k.k. Od powyższego wyroku skarżący wywiódł apelację, w następstwie której w wyroku z 2019 r. sąd okręgowy zmienił powyższy wyrok w zakresie kary, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie w zakresie środka karnego.

1.2. Skarżący w pierwszej kolejności wskazał, że skarżony przepis narusza zasadę podziału władzy statuowaną przez art.