Uzasadnienie
| WYROK |
z dnia 18 marca 2025 r.
|
| Sygn. akt SK 22/22 |
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ |
Uzasadnienie
I
1. W sporządzonej przez radcę prawnego skardze konstytucyjnej z 8 października 2020 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego
9 października 2020 r. (data stempla pocztowego), D.G. zarzucił niezgodność art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada
2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111, ze zm.; dalej: u.ś.r.) „w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie
pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nie przysługuje osobie, na której zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy [Dz. U. z 2020 r. poz. 1359, ze zm.; dalej: k.r.o.] ciąży obowiązek
alimentacyjny, jeżeli posiada ustalony znaczny stopień niepełnosprawności”, z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art.
32 ust. 1 w związku z art. 2 oraz art. 69 Konstytucji.
1.1. Skargę konstytucyjną wniesiono w związku z następującym stanem faktycznym:
Decyzją z 23 listopada 2018 r. Wójt Gminy C. odmówił skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z
zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością roztoczenia opieki nad żoną – niepełnosprawną w stopniu
znacznym, wobec której stwierdzono niezdolność do samodzielnej egzystencji. Organ stwierdził, że skarżącemu nie przysługuje
to świadczenie, gdyż skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym oraz ma ustalone prawo do renty inwalidzkiej.
Skarżący odwołał się od tej decyzji, podnosząc, że sprawuje bezpośrednią, osobistą i stałą opiekę nad żoną oraz że nie może
podjąć pracy ze względu na jej stan zdrowia i fakt, że wymaga ona całodobowej opieki.
Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł odwołanie.
Decyzją z 21 stycznia 2019 r. (znak: […]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Na rozstrzygnięcie organu odwoławczego skarżący