Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 września 2006 r.
|
| Sygn. akt SK 23/04 |
Uzasadnienie:
I
1. Spółka Bydgoskie Fabryki Mebli SA, w skardze konstytucyjnej z 9 grudnia 2003 r., zakwestionowała zgodność art. 485 § 3
i art. 493 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.; dalej: k.p.c.)
z art. 2 i art. 176 Konstytucji, a także zgodność art. 485 § 3 wyżej wymienionej ustawy z art. 64 Konstytucji.
Stan faktyczny będący podstawą skargi był następujący.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu 28 marca 2001 r. wydał nakaz zapłaty, w którym nakazał Bydgoskim Fabrykom Mebli SA (dalej: skarżąca)
zapłacić spółce Polski Kredyt Bank SA, Oddział we Wrocławiu (dalej: bank), kwotę 1220001,22 zł z ustawowymi odsetkami (sygn.
akt X Ng 305/01/). Dochodzona przez bank wierzytelność została nabyta od spółki „System 3” i dotyczyła wynagrodzenia za roboty
budowlane wykonane na rzecz Bydgoskich Fabryk Mebli. Strona pozwana wniosła zarzuty przeciwko nakazowi zapłaty, podnosząc
m.in. zarzut potrącenia swojej wierzytelności z tytułu kar umownych należnych od spółki „System 3”.
Sąd Okręgowy we Wrocławiu, wyrokiem z 10 października 2001 r. (sygn. akt X GC 717/01), utrzymał zaskarżony nakaz zapłaty w
mocy, gdyż uznał zarzut o potrąceniu wierzytelności za chybiony. Sąd stwierdził, że pozwana nie dokonała potrącenia wobec
spółki „System 3” przed przelewem wierzytelności tej spółki na rzecz banku, jak również nie dokonała potrącenia wobec banku
przed zawiśnięciem sporu. Ocenę tę podzielił Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, wydając wyrok 19 marca 2002 r. (sygn. akt I A Ca
152/02), na skutek apelacji strony pozwanej. Również Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu kasacji od wyroku sądu drugiej instancji,
uznał zarzut potrącenia za nietrafny, albowiem noty obciążeniowe, skierowane przez pozwaną do spółki „System 3”, zawierające
oświadczenie o potrąceniu, zostały zgłoszone po powzięciu wiadomości o przelewie wierzytelności przez spółkę „System