Istotą sprawy była ocena konstytucyjności przepisów wykonawczych regulujących wysokość wynagrodzenia radców prawnych za pomoc prawną udzieloną z urzędu, a Trybunał uznał, że zróżnicowanie stawek w zależności od źródła finansowania (Skarb Państwa vs. strona przeciwna) jest dopuszczalne i nie narusza zasad demokratycznego państwa prawnego ani równości.
Istota
Radca prawny Grażyna Kalinowska-Jarzyńska zaskarżyła do Trybunału Konstytucyjnego trzy przepisy rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości regulujące wysokość opłat za czynności radców prawnych i koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Kontekstem była sprawa sądowa, w której reprezentowała ona stronę jako pełnomocnik z urzędu i sąd, stosując nowe przepisy, przyznał jej niższe wynagrodzenie niż oczekiwała, opierając się na starych, korzystniejszych dla niej przepisach. Sądy uznały, że stare przepisy straciły moc w wyniku wyroku TK, a przepis przejściowy dopuszczający ich…
📖jeszcze 175 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: § 11 ust. 1 pkt 1 oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z 2003 r. Nr 97, poz. 888 i Nr 212, poz. 2074 oraz z 2005 r. Nr 41, poz. 393 i Nr 219, poz. 1873) są zgodne z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
1. W skardze konstytucyjnej z 1 lipca 2004 r. skarżąca Grażyna Kalinowska-Jarzyńska wniosła o zbadanie zgodności § 1 rozporządzenia
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 maja 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych
oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U.
Nr 97, poz. 888; dalej: rozporządzenie z 2003 r.) oraz § 11 ust. 1 pkt 1 i § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy
prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; dalej: rozporządzenie z 2002
r.) z art. 2 i art. 32 Konstytucji.
Skarżąca, która jest radcą prawnym, reprezentowała powoda – jako pełnomocnik z urzędu – w sprawie o przywrócenie do pracy
i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. W piśmie procesowym z 29 listopada 2002 r. wniosła o przyznanie zwrotu kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat
za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. Nr 154, poz. 1013 ze zm.; dalej: rozporządzenie z
1997 r.). Powołała się przy tym na przepis przejściowy rozporządzenia z 2002 r. (§ 18), który przewidywał, że w sprawach będących
w toku przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2002 r. (tj. przed 5 października 2002 r.) stosuje się, aż do zakończenia
sprawy w danej instancji, przepisy dotychczasowe.