Postanowienie TK z dnia 07 marca 2012, sygn. SK 23/11

1. W skardze konstytucyjnej z 15 maja 2011 r. skarżąca Iwona Nowak (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie niezgodności art. 74 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.; dalej: u.s.p.) z art. 180 ust. 1, art. 180 ust. 1 w związku z art. 32, art. 65 ust. 1 w związku z art. 32, art. 180 ust. 1 w związku z art. 2, art. 65 ust. 1 w związku z art. 2, art. 180 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Zaskarżony przepis ma następujące brzmienie: „Sędzia przeniesiony w stan spoczynku z przyczyn, o których mowa w art. 71 § 3 ma prawo powrócić na stanowisko zajmowane poprzednio albo otrzymać stanowisko równorzędne poprzednio zajmowanemu, jeżeli ustały przyczyny będące podstawą przeniesienia w stan spoczynku”. Przyczyny wymienione w art. 71 § 3 u.s.p., do którego odsyła zaskarżona regulacja, to zmiana ustroju sądów lub zmiana granic okręgów sądowych.

Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego: Skarżąca będąca sędzią sądu rejonowego uległa w 1996 r. wypadkowi drogowemu podczas przejazdu na miejsce czynności sądowych. Po leczeniu wróciła do pracy w sądzie, jednak nasilające się dolegliwości bólowe zmusiły ją do zaprzestania pracy i wystąpienia o przeniesienie w stan spoczynku, co stwierdziła Krajowa Rada Sądownictwa (dalej: KRS) w uchwale nr 4/2004 z 14 stycznia 2004 r. W związku z podjętym leczeniem nastąpiła poprawa stanu zdrowia skarżącej, która 16 maja 2010 r. zwróciła się z wnioskiem do KRS o przywrócenie na dotychczas zajmowane stanowisko sędziego sądu rejonowego. KRS podjęła 28 lipca 2010 r. uchwałę odmowną (nr 1050/2010), uzasadniając, że wniosek nie ma