Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 lutego 2025 r.
|
| Sygn. akt SK 23/20 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 19 maja 2017 r. (data nadania) E.T. (dalej: skarżąca), wniosła
o stwierdzenie, że:
1) art. 10 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń
Społecznych (Dz. U. z 2004 r. nr 39, poz. 353, ze zm.; dalej: u.FUS lub ustawa o emeryturach i rentach z FUS);
2) art. 58 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 w związku z art. 57 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 58 ust. 4 u.FUS;
3) art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w związku z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników
(Dz. U. z 2016 r. poz. 277, ze zm.; dalej: u.u.s.r. lub ustawa o ubezpieczeniu rolników)
są niezgodne z art. 2, art. 32 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:
Decyzją z 4 marca 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, organ rentowy) odmówił skarżącej prawa do renty rodzinnej
po zmarłym mężu, ponieważ jej mąż nie miał ustalonego prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, nie spełniał
warunków do przyznania emerytury lub renty, nie pobierał zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego, nie pobierał też nauczycielskiego
świadczenia kompensacyjnego. Mąż skarżącej nie uzyskał prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ nie spełnił
warunków określonych w art. 57 u.FUS, a także nie udokumentował 30-letniego okresu składkowego.
Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie. W wyroku z 2016 r. Sąd Okręgowy w G. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał
skarżącej prawo do renty rodzinnej po zmarłym mężu od 8 stycznia 2015 r. (pkt 1),