Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 września 2024 r.
|
| Sygn. akt SK 23/22 |
Uzasadnienie
I
1. Sąd Rejonowy w P. 13 grudnia 2019 r. wydał wyrok częściowy (sygn. akt […]), którym zasądził od E.B. (dalej: skarżący) na
rzecz jego byłego pracownika, będącego kierowcą dokonującym przewozów w transporcie międzynarodowym, należność z tytułu ryczałtów
za nocleg. W postępowaniu ustalono, że powód odbywał noclegi w trakcie wykonywania transportu międzynarodowego w przystosowanej
do tego kabinie samochodu ciężarowego, wyposażonej w łóżka i ogrzewanie. Skarżący wniósł apelację od rozstrzygnięcia sądu
pierwszej instancji, którą Sąd Okręgowy w P. oddalił wyrokiem z 21 grudnia 2020 r. (sygn. akt […]).
W skardze konstytucyjnej z 5 kwietnia 2021 r. skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności:
1) art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1412, ze zm.; dalej: ustawa
o czasie pracy, u.c.p.k.) w związku z art. 775 § 1-3 i 5 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320, ze zm.; dalej: kodeks, k.p.) w związku
z § 16 ust. 1, 2 i 4 w związku z § 9 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002
r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej
jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991, ze zm.; dalej: rozporządzenie
z 2002 r.), w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym, z
art. 2, art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 32 w związku z art. 24 Konstytucji,
2) art. 2 pkt 7 u.c.p.k. w związku z art. 775 § 1-3