Postanowienie TK z dnia 18 kwietnia 2000, sygn. SK 23/98

1. Józef P. jest właścicielem nieruchomości położonej w Ś. Część tej nieruchomości zarządzeniem Naczelnika Miasta i Gminy w Ś. z 27 grudnia 1983 r. została przejęta na rzecz Skarbu Państwa. Wywłaszczenia dokonano w celu wybudowania wewnętrznej drogi osiedlowej. Józef P. nie zgodził się z tą decyzją i rozpoczął starania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Postępowanie w tej sprawie toczyło się 13 lat i zakończyło się wydaniem orzeczenia o zwrocie Józefowi P. wywłaszczonej nieruchomości.

Po orzeczeniu zwrotu przedmiotowej nieruchomości Rada Miejska w Ś. uchwałą z 9 lutego 1996 r., dotyczącą zmiany planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ś., przewidziała realizację lokalnego celu publicznego – budowę drogi gminnej, co w konsekwencji prowadzi do ponownego wywłaszczenia Józefa P. w zakresie dopiero co zwróconej części nieruchomości. Do ustaleń tych wniósł zarzut Józef P. podnosząc, że realizacja przedmiotowej drogi nie leży w interesie publicznym, ale w interesie jednej tylko osoby, a ponadto narusza w sposób istotny interesy wnoszącego zarzut, albowiem prowadzi do ponownego wywłaszczenia z części jego nieruchomości niedawno zwróconych jako zbędne na ten cel, po wieloletnim, szczegółowym postępowaniu. Rada Miejska w Ś. uchwałą z 27 maja 1997 r., Nr 295/XXXVI/97 odrzuciła w całości wniesiony zarzut, a Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w P. wyrokiem z 2 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA/Po 1011/97 oddalił skargę Józefa P. w przedmiocie odrzucenia zarzutu Józefa P. przez Radę Miejską w Ś.

W tej sytuacji Józef P. złożył skargę do Trybunału Konstytucyjnego. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 9 grudnia 1998 r. skarga została skierowana do merytorycznego rozpoznania.

2. Józef P. w skardze konstytucyjnej wniósł o stwierdzenie, że przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity z 1999 r. Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zwanej dalej “zaskarżoną ustawą”