Wyrok TK z dnia 29 kwietnia 2003, sygn. SK 24/02

1. W skardze konstytucyjnej z 4 czerwca 2002 r. Ryszard Janas wniósł o stwierdzenie, że art. 673 § 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.; dalej: k.c.), dodany przez art. 26 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733; dalej: ustawa o ochronie praw lokatorów) jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji przez naruszenie zasady proporcjonalności i ograniczenie wolności działalności gospodarczej obywateli (art. 22 Konstytucji), w szczególności zasady swobody kontraktowania, w sposób nieadekwatny do celu ochrony.

Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:

Ryszard Janas, jako wspólnik spółki cywilnej, zawarł 22 listopada 1999 r. umowę dzierżawy nieruchomości (lokal użytkowy). Umowa została zawarta na czas oznaczony, tj. do 31 grudnia 2000 r. Strony w umowie dzierżawy zawarły postanowienie, że zarówno wydzierżawiający, jak i dzierżawca są uprawnieni do wypowiedzenia umowy dzierżawy, przy zachowaniu miesięcznego terminu wypowiedzenia. Pismem z 23 lutego 2000 r. dzierżawcy wypowiedzieli umowę dzierżawy od 1 marca 2000 r., uzasadniając dodatkowo fakt wypowiedzenia pogarszającą się sytuacją finansową spółki i zmniejszeniem wielkości produkcji. Wydzierżawiający wniósł do sądu rejonowego pozew o zasądzenie od dzierżawców zaległego czynszu za miesiące od kwietnia 2000 r. do grudnia 2000 r. wraz z odsetkami. Sąd rejonowy oddalił powództwo. Na skutek apelacji powoda Sąd Okręgowy w Świdnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy, wyrokiem z 5 marca 2002 r. (sygn. akt II Ca 91/02) zasądził od pozwanych kwotę w wysokości 6 062,94 zł wraz z odsetkami oraz kosztami procesu. Sąd uzasadniając swoje rozstrzygnięcie powołał się na art. 673 § 3 k.c. w zw. z art.