Istotą problemu konstytucyjnego był konflikt między prawem pokrzywdzonego do sądu i zaskarżania orzeczeń a nadrzędną zasadą dobra nieletniego w specyficznym, opiekuńczo-wychowawczym charakterze postępowania w sprawach nieletnich, który Trybunał rozstrzygnął na korzyść tej drugiej wartości, uznając kwestionowane ograniczenia za zgodne z Konstytucją.
Istota
Helena Giska, pokrzywdzona w postępowaniu przeciwko nieletniemu, złożyła skargę konstytucyjną, gdyż nie została powiadomiona o terminie rozprawy, a sądy odrzuciły jej apelację i zażalenie, argumentując, iż jako pokrzywdzona nie jest stroną w rozumieniu art. 30 § 1 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich i nie przysługuje jej prawo do apelacji.
Skarżąca zarzuciła, że art. 30 § 1 upsn w powiązaniu…
📖jeszcze 135 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: Art. 30 § 1 ustawy z 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (j.t. Dz.U.2014.382, ze zm.) w zakresie, w jakim nie uznaje się pokrzywdzonego za stronę postępowania w sprawie nieletniego, czego konsekwencją jest brak prawa pokrzywdzonego do wniesienia apelacji, jest zgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie jest niezgodny z art. 78 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Ponadto postanawia: na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.102.643, ze zm.) w związku z art. 134 pkt 3 ustawy z 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (j.t. Dz.U.2016.293) umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie.
1. W przedstawionej Trybunałowi skardze konstytucyjnej z 8 sierpnia 2014 r. Helena Giska (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie
niezgodności art. 30 § 1 ustawy z 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (j.t. Dz.U.2014.382, dalej:
upsn), w związku z art. 518 zdanie pierwsze w związku z art. 13 § 2 w związku z art. 367 § 1 w związku z art. 370 ustawy z
17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (j.t. Dz.U.2014.101; dalej: kpc), w związku z art. 20 § 1 ustawy o postępowaniu
w sprawach nieletnich w zakresie, w jakim pozbawia pokrzywdzonego prawa wniesienia apelacji od orzeczenia sądu I instancji
w przypadku niezawiadomienia danego pokrzywdzonego przez sąd I instancji o terminie rozprawy w sprawie toczącej się na podstawie
ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich, z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art.
2 Konstytucji oraz z art. 78 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została złożona na tle następującego stanu faktycznego: Skarżąca była pokrzywdzoną w postępowaniu
w sprawie nieletniego P. K., który działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, dopuścił się wobec niej czynu karalnego,
wypełniającego – w ocenie skarżącej – znamiona przestępstwa rozboju określonego w art. 280 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r.
– Kodeks karny (Dz.U.88.553, ze zm.; dalej: kk). W dniu 20 marca 2014 r. Sąd Rejonowy Katowice-Zachód w Katowicach Wydział
IV Rodzinny i Nieletnich, wydał postanowienie o umieszczeniu nieletniego w młodzieżowym ośrodku wychowawczym. Ani skarżąca,
ani jej pełnomocnik nie zostali powiadomieni o terminie rozprawy, w czasie której zostało wydane postanowienie kończące sprawę.
2 kwietnia 2014 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia
postanowienia z 20 marca 2014 r. oraz jednocześnie wniosła apelację od tego postanowienia. 8 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy
wydał postanowienie, w którym odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie oraz
📖jeszcze 12 005 słów
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.