Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 kwietnia 2016 r.
|
| Sygn. akt SK 25/14 |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 4 marca 2014 r. M.S. (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie, że art. 618 § 1 pkt 11 ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w związku z art. 29
ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124, ze zm.; dalej: u.p.a.) i § 14 ust.
4 pkt 2 oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, ze
zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie kosztów adwokackich) są niezgodne z:
– art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 92 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji,
– art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 92 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została złożona na tle następującego stanu faktycznego.
Sąd Najwyższy zwolnił skazanego A.W. z obowiązku uiszczenia opłaty od wniosku o wznowienie postępowania oraz ustanowił dla
niego skarżącą obrońcą z urzędu. Skarżąca sporządziła opinię o braku podstaw do wznowienia postępowania oraz wniosła o przyznanie
jej zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W postanowieniu z listopada 2013 r. Sąd Najwyższy zasądził od Skarbu
Państwa na rzecz skarżącej kwotę 442,80 zł, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do
złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu postanowienia jako podstawę zasądzenia kosztów Sąd Najwyższy powołał
art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k., art. 29 ust. 1 u.p.a. i § 14