Postanowienie TK z dnia 05 grudnia 2018, sygn. SK 25/17

1. W skardze konstytucyjnej nadanej 4 października 2016 r. T.P. (dalej: skarżący) wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 982, ze zm.; dalej: u.r.s. lub ustawa o rencie socjalnej) w zakresie, w jakim uzależnia przyznanie prawa do renty socjalnej od posiadania wyłącznie statusu osoby całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, a pozbawia prawa do choćby częściowej renty socjalnej osoby częściowo niezdolne do pracy, które pierwotnie miały przyznane prawo do renty socjalnej, z art. 2, art. 32 ust. 2 oraz art. 67 Konstytucji.

1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:

Skarżący od ukończenia 18 roku życia (od 2003 r.) pobierał rentę socjalną przyznaną na czas określony ze względu na całkowitą niezdolność do pracy, powstałą na skutek naruszenia sprawności organizmu, do którego doszło w dzieciństwie. Od 2009 r. skarżący świadczył pracę w zakładzie pracy chronionej. Decyzją z 2 czerwca 2014 r. ZUS odmówił skarżącemu prawa do renty socjalnej od 1 maja 2014 r., ponieważ komisja lekarska nie stwierdziła całkowitej niezdolności do pracy. Sąd Okręgowy w Siedlcach wyrokiem z 7 grudnia 2015 r. oddalił odwołanie skarżącego od decyzji organu rentowego. Sąd Apelacyjny wyrokiem z 10 marca 2016 r. oddalił apelację skarżącego; wyrok został doręczony skarżącemu 7 kwietnia 2016 r.

18 maja 2016 r. skarżący wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia i złożenia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania go przed TK. Postanowieniem z 9 września 2016 r. Sąd Rejonowy w S. oddalił wniosek skarżącego (postanowienie zostało doręczone 14 września 2016 r.). 4 września 2016 r. skarżący udzielił pełnomocnictwa adwokatowi T.S. do sporządzenia i złożenia skargi konstytucyjnej oraz reprezentowania go przed TK w sprawie dotyczącej renty socjalnej.

1.2.