Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 lipca 2012 r.
|
| Sygn. akt SK 26/10 |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 12 sierpnia 2010 r. Beata Sawicka (dalej: skarżąca) wniosła o stwierdzenie, że art. 184 § 8 ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim
nie przyznaje oskarżonemu, analogicznie do prokuratora, prawa wystąpienia w postępowaniu sądowym z wnioskiem o uchylenie postanowienia
o zachowaniu w tajemnicy okoliczności umożliwiających ujawnienie tożsamości świadka w sytuacji, w której okaże się, że w czasie
wydania tego postanowienia nie istniała uzasadniona obawa niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia, wolności albo mienia w znacznych
rozmiarach świadka lub osoby dla niego najbliższej albo że świadek złożył świadomie fałszywe zeznania lub nastąpiło jego ujawnienie,
jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 42 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji. Alternatywnie jako przedmiot skargi
konstytucyjnej wskazała art. 184 § 8 k.p.k. w zakresie, w jakim obejmuje słowa „na wniosek prokuratora”.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującej sprawy:
Prokuratura Apelacyjna w Poznaniu skierowała do Sądu Okręgowego w Gdańsku akt oskarżenia m.in. przeciwko skarżącej o przestępstwo
z art. 230 § 1 k.k. i art. 228 § 3 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k. W skład materiału dowodowego
stanowiącego podstawę oskarżenia wchodzą zeznania dwóch tzw. świadków anonimowych (oznaczonych jako świadek 1 i świadek 2,
będących funkcjonariuszami Centralnego Biura Antykorupcyjnego) oraz materiały wytworzone przez Centralne Biuro Antykorupcyjne,
objęte klauzulą niejawności.
Na etapie postępowania jurysdykcyjnego, powołując art. 184 § 8 k.p.k., obrońcy skarżącej 28 grudnia 2009 r. wystąpili do Prokuratury
Apelacyjnej w Poznaniu o złożenie przez Prokuratora do Sądu Okręgowego w Warszawie wniosku o uchylenie postanowienia w przedmiocie
zachowania w tajemnicy danych umożliwiających ujawnienie