Postanowienie TK z dnia 23 września 2014, sygn. SK 26/12

1. W skardze konstytucyjnej z 20 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 57 § 1 i art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, ze zm.; dalej: k.p. lub kodeks pracy), interpretowanych w ten sposób, że wyłączają dochodzenie innych, niż określone w art. 57 § 1 k.p., roszczeń odszkodowawczych związanych z bezprawnym rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia, z art. 64 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.

1.1. Skargę wniesiono na tle następującego stanu faktycznego.

1.1.1. Skarżący, zatrudniony od 1992 r. na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, zajmował stanowisko kierownika referatu oddziału patrolowo-interwencyjnego Straży Miejskiej m.st. Warszawy. W dniu 1 marca 2004 r. stawił się do pracy po zakończeniu dłuższego okresu zwolnienia lekarskiego. Wręczono mu wówczas wypowiedzenie umowy o pracę w trybie natychmiastowym bez zachowania okresu wypowiedzenia (art. 52 § 1 k.p.). Jako przyczynę wypowiedzenia wskazano ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych w lipcu 2003 r., polegających na zlekceważeniu powierzonych mu obowiązków nadzoru służbowego nad kierowanym przez niego oddziałem, w szczególności na nieprzekazaniu podległym pracownikom poleceń służbowych wydanych przez kierownictwo Straży Miejskiej w ramach priorytetowej akcji „Bezpieczne Parki” i w efekcie na braku nadzoru nad powierzonymi parkami, który ujawniła nagłośniona prowokacja dziennikarska.

1.1.2. W pozwie z 4 marca 2004 r. przeciwko Straży Miejskiej wniesionym do sądu pracy skarżący wniósł o przywrócenie go do pracy na stanowisko kierownika referatu lub na stanowisko równorzędne.

1.1.3. W wyroku z 2 sierpnia 2005 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia, VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (sygn. akt VIII P 1752/05), podjął dwa rozstrzygnięcia w sprawie. Po pierwsze, przywrócił skarżącego do pracy na poprzednich warunkach, wskazując liczne