Postanowienie TK z dnia 20 listopada 2019, sygn. SK 26/18

1. W skardze konstytucyjnej z 29 marca 2017 r. L.D. wniósł o stwierdzenie, że art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 666, ze zm.; dalej: prawo autorskie), w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015 r., przewidujący, że uprawniony, którego majątkowe prawa autorskie lub prawa pokrewne zostały naruszone, może żądać od osoby, która naruszyła te prawa, naprawienia szkody poprzez zapłatę sumy pieniężnej w wysokości odpowiadającej dwukrotności stosownego wynagrodzenia, które w chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z utworu lub przedmiotu prawa pokrewnego, w części obejmującej żądanie naprawienia szkody z tytułu naruszenia majątkowych praw autorskich lub pokrewnych poprzez zapłatę sumy pieniężnej przenoszącej wartość stosownego wynagrodzenia, które w chwili jego dochodzenia byłoby należne tytułem udzielenia przez uprawnionego zgody na korzystanie z utworu lub przedmiotu prawa pokrewnego, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 Konstytucji.

Skargę konstytucyjną wniesiono na tle poniżej opisanego stanu faktycznego:

Skarżący od 1990 r. prowadzi działalność gospodarczą, w tym polegającą na odbieraniu programów telewizyjnych nadawanych przez inne organizacje (stacje) telewizyjne oraz na rozprowadzaniu ich w sieci kablowej. Wobec wejścia w życie art. 211 prawa autorskiego, skarżący rozpoczął negocjacje ze Stowarzyszeniem Filmowców Polskich (dalej: SFP), jako organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi (dalej: o.z.z.) dotyczące zawarcia i warunków umowy, o której mowa w tym przepisie (dalej: umowa o reemisję kablową). Podczas prowadzonych negocjacji uwidocznił się spór między skarżącym a o.z.z., w szczególności dotyczący ustalenia wysokości wynagrodzenia należnego SFP. Na tle tego sporu skarżący złożył wniosek do