Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 lipca 2000 r.
|
| Sygn. akt SK 26/99 |
Uzasadnienie:
I
Pełnomocnicy Cafe “Domino” w Ł. oraz “Kappa” Sp. z o.o. w Sz. złożyli w przepisanych terminach dwie oddzielne skargi konstytucyjne,
które Trybunał Konstytucyjny przejął do łącznego rozpoznania. Skarżący kwestionują zgodność art. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia
1997 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. Nr 113, poz. 732) z art. 1, 2 i
7 Konstytucji RP (w pierwszej skardze) oraz art. 2 Konstytucji RP (w drugiej skardze).
Obaj skarżący twierdzą, że art. 2 ustawy nałożył na podmioty gospodarcze korzystające z zezwoleń na sprzedaż wyrobów alkoholowych
uzyskanych i opłaconych zgodnie z zasadami obowiązującymi w chwili ich wydania, obowiązek wniesienia opłaty za rok 1997 w
sytuacji, gdy wspomniana ustawa weszła w życie 10 października 1997 r. Zdaniem skarżących ustanowienie przepisu art. 2 ustawy
jest niekonstytucyjną ingerencją ustawodawcy w treść obowiązujących decyzji administracyjnych, która, wprowadzając nowe obciążenia
finansowe wobec przedsiębiorców legitymujących się ostatecznymi decyzjami administracyjnymi, wydanymi przed 29 grudnia 1996
r., pozbawia te podmioty praw niewadliwie nabytych na mocy zgodnych z prawem decyzji administracyjnych. Skarżący nie kwestionują,
że ustawodawca miał prawo, w miejsce dotychczas obowiązujących opłat, wprowadzić nowy porządek prawny, co uczynił w art. 1
ustawy. Jednakże ten nowy porządek może mieć zastosowanie wyłącznie wobec podmiotów nabywających zezwolenia na sprzedaż napojów
alkoholowych po dacie wejścia w życie wspomnianej ustawy. Nadanie mocy wstecznej nowym regulacjom jest – zdaniem skarżących
– sprzeczne z zasadą niedziałania prawa wstecz.
Ponadto jeden ze skarżących (Cafe “Domino”) wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 2 ustawy z art. 1 Konstytucji RP, który
– według skarżącego – statuuje konstytucyjną zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa, jak również
z zasadą legalności zawartą w art. 7 Konstytucji RP. Zarzut niezgodności art. 2 ustawy z art. 1 konstytucji został następnie