Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 lipca 2005 r.
|
| Sygn. akt SK 27/04 |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 7 kwietnia 2003 r. Zbigniew Podolski zarzucił niezgodność z Konstytucją art. 23 ust. 2 pkt 2,
art. 30 oraz art. 148 zd. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 ze zm.; dalej:
ustawa), § 9 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego do niej, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 sierpnia 1991 r. w sprawie
zasad gospodarki finansowej uczelni (Dz. U. Nr 84, poz. 380 ze zm.; dalej: rozporządzenie), oraz § 35 Regulaminu Studiów w
Uniwersytecie Warszawskim. Wszystkie kwestionowane przepisy dotyczą opłaty za studia i konsekwencji jej nieuiszczenia.
Jak wynika z uzasadnienia skargi i akt sprawy, która toczyła się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie (sygn.
I SA 1646/02), skarżący był studentem studiów dziennych w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Na drugi kierunek studiów,
Wydział Prawa i Administracji UW, został przyjęty w październiku 1997 r. poza zwykłym trybem rekrutacji, na podstawie indywidualnej
decyzji Dziekana, która przewidywała przyjęcie na drugi rok studiów wieczorowych. Uzyskał kredyt studencki na finansowanie
studiów. Ze względu na powtarzanie VI semestru studiów utracił prawo do kredytu. W styczniu 2001 r. decyzją Dziekana został
skreślony z listy studentów z powodu nieuiszczenia opłaty za studia. Organ odwoławczy utrzymał tę decyzję w mocy, a NSA oddalił
skargę, uznając, że decyzja Dziekana i utrzymująca ją w mocy decyzja Prorektora UW nie naruszają przepisów prawa. W tej sytuacji
skarżący uznał, iż niekonstytucyjne są przepisy określające jego sytuację prawną. Zarzucił między innymi:
– arbitralność i dowolność istniejących opłat,
– sprzężenie obowiązku opłaty z trybem studiów (wieczorowe), a nie z brakiem pokrycia w środkach publicznych,
– fikcyjność podstawy pobierania opłat,
– brak w powszechnie obowiązującym prawie wzorców kontroli wysokości żądanych opłat, co