Postanowienie TK z dnia 17 października 2023, sygn. SK 27/22

1. W skardze konstytucyjnej z 20 października 2021 r., uzupełnionej pismem procesowym z 16 lutego 2022 r., E.A.P. (dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie niezgodności art. 15 zzs1 pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 1327, ze zm.; dalej: ustawa COVID-19), w brzmieniu obowiązującym od 16 maja 2020 r. i ustalonym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875; dalej: ustawa zmieniająca), z art. 45 Konstytucji.

Skargę konstytucyjną wniesiono w związku z następującą sprawą:

1.1. Skarżąca wniosła pozew o ustalenie prawa do lokalu zamiennego. Sąd Rejonowy w W. wyrokiem z 9 października 2019 r. uwzględnił powództwo. Apelację od tego wyroku wniosła strona pozwana. Wyrokiem z 10 maja 2021 r. Sąd Okręgowy w W. zmienił wyrok sądu rejonowego w ten sposób, że powództwo skarżącej oddalił. Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym i był ostatecznym orzeczeniem o konstytucyjnych prawach skarżącej. W dołączonym do skargi odpisie tego orzeczenia nie została wskazana podstawa proceduralna rozpoznania apelacji i wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym. Skarżąca nie wskazała zaś żadnych dodatkowych okoliczności towarzyszących rozpoznaniu sprawy, z których mogłaby ona wynikać.

1.2. Zdaniem skarżącej natomiast, proceduralną podstawą wydania wyroku przez Sąd Okręgowy w W. był art. 15 zzs1 pkt 2 ustawy COVID-19, który „upoważnił sędziego-przewodniczącego do uznaniowego zarządzenia, aby przeprowadzenie merytorycznego rozpoznania apelacji strony pozwanej odbyło się (…) bez stworzenia warunków do wysłuchania strony powodowej i niejawnie” (pismo procesowe z 16 lutego 2022 r., s. 2). Wydanie wyroku na