Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 marca 2022 r.
|
| Sygn. akt SK 28/18 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 czerwca 2017 r. (data nadania), A.W. (dalej: skarżący)
wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 403 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U.
z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie, w jakim uzależnia dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania opartej
na okolicznościach faktycznych lub środkach dowodowych wykrytych po prawomocnym zakończeniu postępowania od tego, czy przed
złożeniem skargi o wznowienie strona obiektywnie dysponowała możliwością ich zgłoszenia, z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2
Konstytucji.
1.1. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
1 października 2008 r. […] sp. z o.o. zawarła z […] S.A. umowę leasingu. Zabezpieczeniem wykonania przez […] sp. z o.o. obowiązków
wynikających z umowy stanowił weksel własny poręczony przez skarżącego, będącego jednocześnie prezesem zarządu tejże spółki.
W związku z brakiem regulowania należności przez […] sp. z o.o., […] S.A. rozwiązała w trybie natychmiastowym umowę leasingu,
żądając zapłaty wszelkich należności wynikających z umowy.
W pozwie skierowanym przeciwko […] sp. z o.o. oraz skarżącemu […] S.A. wniosła o orzeczenie nakazem zapłaty na jej rzecz solidarnie
od pozwanych kwoty 460 296,46 zł wraz z odsetkami ustawowymi oraz kosztami procesu, podnosząc, że jest w posiadaniu weksla
wystawionego przez […] sp. z o.o. oraz poręczonego przez skarżącego.
Sąd Okręgowy w W. nakazem zapłaty z 21 lutego 2011 r. uwzględnił pozew. Pozwani wnieśli od niego zarzuty, po rozpatrzeniu
których Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z 3 kwietnia 2013 r. (sygn. akt […]) utrzymał w mocy nakaz zapłaty w zakresie kwoty 353
125,63 zł, umarzając postępowanie w zakresie kwoty 107 143,83 zł. Spór między stronami dotyczył m.in. tego, czy strona powodowa
skutecznie rozwiązała z