Postanowienie TK z dnia 01 października 2003, sygn. SK 29/02

1. W skardze konstytucyjnej z 27 marca 2002 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 89 § 3 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego oraz art. 8 ust. 2 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych z art. 2, art. 20, art. 22, art. 32 oraz art. 65 ust. 1 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została wniesiona na tle następującego stanu faktycznego:

Sprawa będąca podstawą do wniesienia skargi do Trybunału Konstytucyjnego dotyczyła ochrony dóbr osobistych. Pozwanym w przedmiotowej sprawie był Maciej Dlouhy, który udzielił pełnomocnictwa procesowego radcy prawnemu Maciejowi Duczmalowi. Ustanowiony pełnomocnik złożył zgodnie z wymogami art. 89 § 3 k.p.c. oświadczenie, iż nie pozostaje w stosunku pracy. 12 stycznia 2000 r. radca prawny Maciej Duczmal udzielił na podstawie art. 91 pkt 3 k.p.c. dalszego pełnomocnictwa procesowego w przedmiotowej sprawie radcy prawnemu Pawłowi Dworczyńskiemu, który nie złożył wymaganego oświadczenia.

W pierwszej instancji sprawa została rozpoznana przez Sąd Okręgowy w Słupsku Wydział Cywilny (sygnatura akt I C 329/99), który wyrokiem z 6 czerwca 2000 r. zasądził od pozwanego wpłatę 5.000 zł na rzecz PCK oraz zobowiązał pozwanego do zamieszczenia stosownego oświadczenia, mającego na celu sprostowanie wypowiedzi prasowej. Podstawą orzeczenia był art. 24 § 1 k.c. Od przedmiotowego wyroku pełnomocnik strony wniósł apelację do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku rozpoznał sprawę, zwracając się uprzednio do strony o potwierdzenie czynności procesowych dokonanych w toku dotychczasowego postępowania przez osobę, która została wskazana jako pełnomocnik. 31 stycznia 2001 r. wydał wyrok (sygn. akt I ACa 1065/00), utrzymujący zobowiązanie pozwanego do przeprosin powoda, ale oddalił powództwo w części dotyczącej zapłaty na rzecz PCK.

Maciej Dlouhy udzielił Pawłowi Dworczyńskiemu pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia kasacji. Kasacja została wniesiona 5 marca 2001 r.

W