Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 grudnia 2011 r.
|
| Sygn. akt SK 29/09 |
Uzasadnienie:
I
1.
W skardze konstytucyjnej złożonej 20 grudnia 2006 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 12 ust. 4 zdanie pierwsze
ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej
zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843; dalej: ustawa o skardze na przewlekłość) w części zawierającej zwrot „ Uwzględniając skargę,
sąd może (…) odpowiednią sumę pieniężną” z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także art. 3941 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.)
w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust.
2, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji.
Skarga została złożona na podstawie następującego stanu faktycznego. Wierzyciel złożył skargę na naruszenie praw strony do
rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Komornika Sądowego Rewiru III
przy Sądzie Rejonowym w Poznaniu. Postanowieniem z 19 października 2006 r. (sygn. akt II S 97/06) Sąd Okręgowy w Poznaniu
– Wydział II Cywilny stwierdził, że w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez komornika doszło do przewlekłości postępowania,
a ponadto zasądził od komornika na rzecz skarżącego kwotę 1000 zł.
Zdaniem skarżącego, będącego komornikiem, art. 12 ust. 4 ustawy o skardze na przewlekłość jest niezgodny z zasadami poprawnej
legislacji, ponieważ pozostawia do arbitralnego uznania sądu kryteria, jakimi ma się kierować sąd, ustalając „odpowiednią
sumę pieniężną”. Ponadto, zdaniem skarżącego, art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość zamyka komornikowi, wobec którego orzeczono przewlekłość
postępowania, drogę do zaskarżenia