Postanowienie TK z dnia 17 lipca 2019, sygn. SK 29/17

1. 25 kwietnia 2016 r. skarżący złożył skargę konstytucyjną o stwierdzenie niezgodności art. 302 § 2 i 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k. lub kodeks postępowania karnego) w związku z art. 741 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 507, ze zm.; dalej: u.r.p. lub ustawa o radcach prawnych) w zakresie, w jakim naruszają zasadę dwuinstancyjności, tj. uniemożliwiają wniesienie zażalenia na czynności rzecznika dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych, z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji oraz z art. 78 Konstytucji.

Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym: Skarżący na podstawie art. 320 § 2 w związku z art. 320 § 3 k.p.k., w związku z art. 741 u.r.p. złożył zażalenie na czynności rzecznika dyscyplinarnego, w imieniu którego działał zastępca rzecznika dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych (dalej: OIRP) do Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych (dalej: KIRP). Skarżący zarzucił rzecznikowi OIRP brak bezstronności w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu w sprawie o naruszenie prawa do obrony, ujawnienie osobom nieuprawnionym informacji oraz wykorzystanie informacji poufnych. Główny Rzecznik Dyscyplinarny KIRP na podstawie art. 429 § 1 w związku z art. 465 § 1 k.p.k., w związku z art. 741 u.r.p. wydał zarządzenie o odmowie przyjęcia zażalenia jako niedopuszczalnego z mocy ustawy. W uzasadnieniu zarządzenia wskazał, że art. 302 § 2 k.p.k. uprawnia strony do wniesienia zażalenia na czynności inne niż postanowienia i zarządzenia naruszające ich prawa oraz, że przepisy kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio do postępowań dyscyplinarnych radców prawnych. W ocenie Głównego Rzecznika Dyscyplinarnego, ustawa o radcach prawnych nie wyposażyła