Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustawowe wyłączenie po 1991 roku możliwości wzruszania ostatecznych aktów własności ziemi wydanych na podstawie ustawy z 1971 roku, choć ogranicza dostęp do sądu, jest dopuszczalnym i proporcjonalnym zabezpieczeniem stabilności stosunków prawnych, wobec istnienia wieloletniego okresu (1982-1991) na dochodzenie roszczeń.
Istota
Skarga konstytucyjna Wandy B.-S. dotyczyła art. 63 ust. 2 i 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, które wyłączyły możliwość wzruszenia aktów własności ziemi wydanych na podstawie ustawy z 1971 r. Skarżąca, będąca spadkobierczynią, bezskutecznie usiłowała zakwestionować akt własności ziemi z 1981 r., na mocy którego nieruchomość przeszła na własność innej…
📖jeszcze 115 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: Art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (tekst jednolity z 1995 r. Dz.U. Nr 57, poz. 299; zm.: Nr 101, poz. 504; z 1996 r. Nr 59, poz. 269, Nr 106, poz. 496, Nr 156, poz. 775; z 1997 r. Nr 79, poz. 484, Nr 54, poz. 349; z 1998 r. Nr 106, poz. 668; z 1999 r. Nr 49, poz. 484) jest zgodny z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i nie jest niezgodny z art. 77 ust. 1 oraz z art. 78 konstytucji.
1. W skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego skardze konstytucyjnej, pełnomocnik skarżącej Wandy B.-S. zakwestionował zgodność
art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie
niektórych ustaw (dalej: zaskarżona ustawa) z art. 77 i 78 Konstytucji RP. Istoty naruszenia wskazanych w skardze przepisów
konstytucji pełnomocnik skarżącej upatruje w ustawowym wyłączeniu możliwości wzruszenia aktów własności ziemi, wydanych na
podstawie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr 27, poz. 250 ze zm.).
W konsekwencji uznaje, że w obowiązującym stanie prawnym nie ma możliwości zbadania (także przez Naczelny Sąd Administracyjny)
legalności rozstrzygnięć podjętych na podstawie tej ustawy. W ocenie pełnomocnika skarżącej taka regulacja ustawowa narusza
konstytucyjnie gwarantowane prawo strony do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji oraz zamyka drogę
sądową dochodzenia naruszonych wolności i praw. Uzupełniając uzasadnienie skargi pełnomocnik skarżącej wskazuje, iż w jego
ocenie zakwestionowane przepisy odbierają również możliwość wystąpienia o wynagrodzenie szkody spowodowanej przez niezgodne
z prawem działanie organów władzy publicznej.
Ze stanu faktycznego przedstawionego w skardze konstytucyjnej wynika, że na mocy aktu własności ziemi Nr 7010-16/82 z 30 listopada
1981 r. wydanego przez Naczelnika Miasta i Gminy w M., nieruchomość rolna o pow. 2,25 ha, położona w M., należąca uprzednio
do Czesława S., stała się własnością Eugeniusza G. Wniosek skarżącej, będącej spadkobierczynią poprzedniego właściciela nieruchomości,
o stwierdzenie nieważności powyższego aktu własności ziemi nie został rozpatrzony co do istoty sprawy przez organy administracji
publicznej. Wojewoda, działając na mocy art. 63 ust. 2 i 3 zaskarżonej ustawy, wydał 13 listopada 1998 r. decyzję o umorzeniu
postępowania z wniosku skarżącej. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej
z 25 stycznia
📖jeszcze 2098 słów
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.