Trybunał Konstytucyjny uznał, że roczny termin przedawnienia karalności znieważenia ściganego z oskarżenia prywatnego, liczony od chwili powzięcia wiadomości o sprawcy, jest zgodny z Konstytucją, stanowiąc racjonalny wyraz swobody ustawodawcy w kształtowaniu polityki karnej.
Istota
J.B. złożył skargę konstytucyjną po tym, jak sąd umorzył jego sprawę karną o znieważenie (art. 216 k.k.) z powodu przedawnienia karalności. Sąd zastosował art. 101 § 2 k.k., który stanowi, że karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy. Skarżący tłumaczył opóźnienie w złożeniu aktu oskarżenia swoją ciężką chorobą i licznymi hospitalizacjami.
Skarżący zarzucał, że art. 101 § 2 k.k. jest niezgodny…
📖jeszcze 159 słów
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
orzeka: Art. 101 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137, ze zm.) w zakresie, w jakim stanowi, że karalność przestępstwa znieważenia, ściganego z oskarżenia prywatnego, ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy, jest zgodny z art. 47 w związku z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto postanawia: na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072) umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie. Orzeczenie zapadło jednogłośnie.
1. W skardze konstytucyjnej z 7 października 2015 r. J.B. (dalej: skarżący), działając przez pełnomocnika, zarzucił, że art.
101 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) w zakresie, w jakim nie
przewiduje zawieszenia biegu przedawnienia występku ściganego z oskarżenia prywatnego ze względu na niemożność ścigania sprawcy
przez pokrzywdzonego, jest niezgodny z art. 47 w związku z art. 45 ust. 1 lub w związku z art. 2 Konstytucji oraz w związku
z art. 6 ust. 1 i/lub art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada
1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284; dalej: EKPC) lub art. 13 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzone
w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1169; dalej: KPON), a także z art. 77 ust. 2 w związku z art.
47 lub w związku z art. 2 lub w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz w związku z art. 6 ust. 1 i/lub art. 14 EKPC lub
w związku z art. 13 KPON.
1.1. Skarga została złożona na tle następującego stanu faktycznego. 2 marca 2015 r. skarżący złożył w Sądzie Rejonowym prywatny
akt oskarżenia przeciwko J.M.-R., w którym zarzucił jej popełnienie 29 lipca i 8 października 2013 r. występku określonego
w art. 216 § 1 k.k., tj. publiczne znieważenie. Postanowieniem z maja 2015 r. sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 17
§ 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1749, ze zm.; dalej: k.p.k.),
przewidującego bezwzględną ujemną przesłankę procesową, jaką jest przedawnienie karalności. Sąd przyjął, że w konkretnej sprawie
przedawnienie karalności zarzucanego czynu jest regulowane przez
📖jeszcze 6573 słowa
Przeczytaj pełną treść uzasadnienia
Widzisz ~30% uzasadnienia. Zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji QuickMap.