Postanowienie TK z dnia 13 października 1998, sygn. SK 3/98

1. Skarga konstytucyjna Leona D. z 5 lutego 1998 r., uzupełniona pismem procesowym z 25 lutego 1998 r., została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:

Sąd Apelacyjny w K. postanowieniem z 2 października 1997 r. oddalił wniosek skarżącego o wznowienie postępowania w jego sprawie karnej, zakończonej wyrokiem skazującym z 1952 r. Skarżący wniósł o doręczenie mu tego postanowienia w celu umożliwienia wniesienia kasacji. Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego odmówiono skarżącemu doręczenia postanowienia, na zasadzie art. 377 2 w związku z art. 463 1 d. kpk (skrót “d. kpk” w niniejszym uzasadnieniu jest używany na oznaczenie powołanego w sentencji kodeksu z 1969 r., który obowiązywał do 31 sierpnia 1998 r.); w uzasadnieniu wskazano, że kasacja może być wniesiona tylko od prawomocnego orzeczenia sądu odwoławczego, którym nie jest sąd apelacyjny rozpoznający w pierwszej instancji wniosek o wznowienie postępowania. Na zarządzenie to skarżący wniósł zażalenie do Sądu Najwyższego, który postanowieniem z 23 grudnia 1997 r. utrzymał to zarządzenie w mocy, powołując w uzasadnieniu przepis art. 463a 1 d. kpk oraz podając argumentację zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonego zarządzenia.

W skardze konstytucyjnej zarzucono niezgodność art. 481 1 d. kpk z art. 32 ust. 1, art. 8 ust. 2, art. 176 ust. 1, art. 9 i art. 91 ust. 1-4 Konstytucji RP.

Skarżący podnosi, że art. 481 1 kpk narusza zasadę równości obywateli wobec prawa (art. 32 ust. 1 konstytucji), gdyż pozbawia prawa do zażalenia na postanowienie oddalające wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli orzekł o tym sąd apelacyjny, podczas gdy na analogiczne postanowienie sądu wojewódzkiego zażalenie przysługuje. Zdaniem skarżącego kwestionowany przepis pozbawia go możliwości skorzystania z normalnej drogi odwoławczej, a także prawa do wniesienia kasacji, przez co narusza także normę konstytucyjną stanowiącą, że postępowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne