Postanowienie TK z dnia 17 kwietnia 2000, sygn. SK 3/99

I. A. W skardze konstytucyjnej z 9 września 1998 r. Jan T. wnosi o stwierdzenie zgodności art. 18 w związku z art. 22 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. o zasadach tworzenia zakładowych systemów wynagradzania (tekst jednolity z 1990 r. Dz.U. Nr 69, poz. 407 ze zm.) z art. 67 ust. 1 Konstytucji RP. W ocenie skarżącego pojęcie “emeryt” użyte w ustawie o zasadach tworzenia zakładowych systemów wynagradzania jest nieostre, gdyż jego znaczenie różnie jest rozumiane w przepisach innych aktów prawnych. Zdaniem skarżącego pracownik udający się na wcześniejszą emeryturę lub rentę inwalidzką przestaje mieć status emeryta lub rencisty, jeżeli ponownie podejmie pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Ponowne zaś przejście na emeryturę po osiągnięciu wymaganego wieku emerytalnego oznacza nabycie prawa do kolejnej odprawy emerytalnej. Zdaniem skarżącego interpretacja ustawowego rozwiązania normatywnego przez instytucje państwowe jest sprzeczna z art. 67 ust. 1 konstytucji gwarantującym prawo do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę lub inwalidztwo oraz z uwagi na osiągnięcie wieku emerytalnego.

Swoje uprawnienia skarżący wywodzi z następujących faktów:

1 czerwca 1968 roku został zatrudniony w K.R.iT. na stanowisku radcy prawnego. Z powodu stanu zdrowia 10 stycznia 1981 r. przeszedł na rentę inwalidzką. 1 marca 1984 r. ponownie podjął zatrudnienie u tego samego pracodawcy, gdzie z dniem 30 kwietnia 1994 r., w związku z przejściem na emeryturę, rozwiązano z nim umowę o pracę na mocy porozumienia stron. Zdaniem skarżącego jego prawo do zaopatrzenia społecznego zostało naruszone dlatego, że “od pierwszego przejścia na rentę (10 stycznia 1981 r.) do przejścia na emeryturę (30 kwietnia 1994 r.) minął okres trzynastoletni, po którym pracodawca nie miał prawa do potrącenia ew. dokonanej w 1981 r. wypłaty należnej w 1994 r.” Ponadto w ocenie skarżącego “odprawa