Wyrok TK z dnia 21 stycznia 2003, sygn. SK 30/02

1. Skarżący Jerzy Gelert wniósł o stwierdzenie niezgodności przepisu artykułu 101 ust. 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: usg), z art. 2, 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji, na podstawie którego Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę skarżącego na Uchwałę Rady Miasta i Gminy Góra Kalwaria.

Zaskarżony przepis – zdaniem skarżącego – jest niezgodny z zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) oraz z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji, stanowiącymi zasadę, według której ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw. Skarżący utrzymuje, że zakwestionowany przepis de facto pozbawił go takiego prawa. Brzmienie zakwestionowanego art. 101 ust. 2 usg oznacza, że niestosowanie przepisu ust. l w art. 101 tej ustawy powoduje niemożność zaskarżenia do sądu administracyjnego określonej uchwały podjętej przez organy gminy. Rozwiązanie takie mieści się – jego zdaniem – w pojęciu „zamknięcia” drogi sądowej, w znaczeniu użytym w art. 77 ust. 2 Konstytucji, a przez to w sposób decydujący wpływać musi na ocenę zachowania lub niezachowania prawa do sądu, gwarantowanego ogólnie przez przepis art. 45 ust. l Konstytucji.

2. Marszałek Sejmu pismem z 30 października 2002 roku wniósł o stwierdzenie zgodności art. 101 ust. 2 usg z art. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.

Marszałek zwrócił uwagę, że przesłanką do stwierdzenia niekonstytucyjności miałaby być – według skarżącego – nieprecyzyjność przepisu art. 101 ust. 2, co narusza wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadę określoności prawa. W istocie, istnieje możliwość interpretacji art. 101 ust. 2 usg zależnie od przyjętego kryterium: z jednej strony treść art. 101 ust. 2 usg może być rozumiana podmiotowo, jako zakaz wnoszenia skargi wielokrotnie przez tę samą osobę