Wyrok TK z dnia 07 września 2004, sygn. SK 30/03

1. W skardze konstytucyjnej Heleny Sawali z 24 marca 2003 r. zakwestionowano konstytucyjność art. 57 ust. 1 pkt 2 i art. 58 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.; dalej: ustawa emerytalna). Skarga konstytucyjna spełnia warunki do jej rozpoznania. Została sporządzona przez adwokata, który załączył pełnomocnictwo do prowadzenia sprawy skarżącej przed Trybunałem. Skarżąca wyczerpała drogę prawną przysługującą w sprawie. Wskazała, iż na podstawie zakwestionowanych przepisów, ZUS – Oddział we Wrocławiu – wydał 16 września 1999 r. decyzję (I-1187287) odmawiającą jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Od decyzji tej skarżąca wniosła odwołanie, w wyniku którego zapadł wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 8 lutego 2001 r. (sygn. VIII U 6879/99). Apelacja skarżącej została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 19 grudnia 2001 r. (sygn. III Aua 877/01), zaś postanowieniem z 19 grudnia 2002 r. (sygn. II UK 182/02) Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania kasacji od tego wyroku. Postanowienie to doręczono skarżącej 17 lutego 2003 r., zaś skarga konstytucyjna została złożona 24 marca 2003 r., toteż skarżąca dochowała ustawowego terminu określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.).

Zdaniem skarżącej zakwestionowane przepisy są niezgodne z art. 2, art. 31 ust. 3 in fine oraz art. 67 Konstytucji. Skarżąca podniosła, że zastosowane w jej sprawie regulacje pozbawiły ją prawa do zabezpieczenia społecznego w razie niezdolności do pracy ze względu na chorobę (art. 67 Konstytucji) i w taki sposób ograniczają to prawo, że naruszona jest jego istota (art.