Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 4 kwietnia 2012 r.
|
| Sygn. akt SK 30/08 |
Uzasadnienie:
I
1. W skardze konstytucyjnej z 15 czerwca 2007 r. skarżący Zbigniew Klepacki wniósł o stwierdzenie, że art. 3941 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest
niezgodny z art. 77 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1, art. 78 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust.
1 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji.
1.1. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym:
Wyrokiem z 11 maja 2006 r. Sąd Rejonowy w Pruszkowie (sygn. akt I C 508/05) oddalił powództwo skarżącego o zapłatę. Apelacja
od tego wyroku została odrzucona postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z 7 listopada 2006 r. (sygn. akt V Ca 1700/06).
W uzasadnieniu sąd wywiódł, że apelacja nie spełnia wymogów określonych w art. 368 § 1 pkt 5 k.p.c. ze względu na określenie
zakresu żądanej zmiany wyroku poprzez stwierdzenie „wnoszę o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa w całości”, bez sprecyzowania
treści orzeczenia, jakie ma zapaść. To powoduje, że apelacja sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika lub rzecznika
patentowego podlega odrzuceniu bez wzywania do usunięcia braków (art. 3701 k.p.c.).
Skarżący wniósł do Sądu Najwyższego, za pośrednictwem Sądu Okręgowego w Warszawie, zażalenie na powyższe postanowienie. Zostało
ono odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z 16 lutego 2007 r. (sygn. akt V Ca 1700/07) z uwagi na wynikające
z art. 3941 § 2 k.p.c. ograniczenie prawa wnoszenia zażaleń od postanowień sądu drugiej instancji kończących postępowanie tylko do tych
spraw, w których przysługuje skarga kasacyjna.
1.2. W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej wywiedziono, że art. 3941 § 2 k.p.c. narusza konstytucyjne prawo do