Postanowienie TK z dnia 20 lutego 2019, sygn. SK 30/17

1. W skardze konstytucyjnej z 21 lipca 2016 r. M.W. (dalej: skarżący) wniósł do Trybunału Konstytucyjnego o orzeczenie, że art. 95 ust. 2 w związku z art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887; dalej: ustawa o FUS) w zakresie, w jakim wyłącza możliwość pobierania świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych i z systemu powszechnego przez osoby, które pełniły zawodową służbę wojskową przed 1 stycznia 1999 r. oraz miały ustalone prawo do świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych przed 1 października 2003 r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 67 ust. 1 Konstytucji.

1.1. W latach 1963-1982 skarżący pełnił zawodową służbę wojskową, w związku z którą zostało mu przyznane prawo do emerytury wojskowej. Po zakończeniu zawodowej służby wojskowej skarżący podjął zatrudnienie w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej. W decyzji z 2011 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) ustalił skarżącemu prawo do emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: FUS), nie zaliczając jednak do stażu emerytalnego okresu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie wypłata świadczenia emerytalnego z FUS została zawieszona, ponieważ świadczeniem wyższym dla skarżącego była emerytura wojskowa. W decyzji z 2014 r. ZUS odmówił podjęcia wypłaty zawieszonego świadczenia emerytalnego z FUS, powołując się na niemożność kumulacji świadczeń wynikającą z art. 95 ust. 1 i 2 ustawy o FUS. Decyzja ZUS została podtrzymana przez sądy obu instancji.

1.2. W uzasadnieniu skargi konstytucyjnej skarżący wskazał, że ustawodawca zróżnicował uprawnienia żołnierzy zawodowych w zakresie prawa do zabezpieczenia emerytalnego w zależności od daty wstąpienia po raz pierwszy do zawodowej służby wojskowej. Żołnierze, którzy rozpoczęli pełnienie służby po 1 stycznia 1999 r. i w związku z nią mają ustalone prawo do emerytury na podstawie art.