Postanowienie TK z dnia 12 października 2022, sygn. SK 31/22

1. W skardze konstytucyjnej z 3 sierpnia 2021 r. (data nadania), F.T. (dalej: skarżący) wykonujący zawód adwokata, działając w imieniu własnym na podstawie art. 79 ust. 1 w związku z art. 188 pkt 5 Konstytucji – wniósł o stwierdzenie, że: 1) § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714; dalej: rozporządzenie) w zakresie, w jakim różnicuje sytuację majątkową (wynagrodzenie) pełnomocnika w razie jego wyznaczenia przez sąd z urzędu oraz w razie występowania jako podmiot reprezentujący stronę z wyboru, jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji; 2) § 4 ust. 2 rozporządzenia w zakresie, w jakim przy ustalaniu opłaty w wysokości wyższej, niż określona w § 4 ust. 1 rozporządzenia, nie uwzględnia zmiany siły nabywczej pieniądza jako elementu określającego adekwatność nakładu pracy adwokata, a także w zakresie, w jakim przy ustalaniu opłaty w wysokości wyższej, niż określona w § 4 ust. 1 rozporządzenia, określa