Wyrok TK z dnia 08 maja 2006, sygn. SK 32/05

1. Dnia 8 lipca 2004 r. skarżący Włodzimierz Pierzchliński wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego ze skargą konstytucyjną, w której sformułował zarzuty dotyczące niezgodności art. 373 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1 i z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji.

Po wstępnym rozpoznaniu skargi Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 15 grudnia 2004 r. odmówił nadania jej dalszego biegu – odniesieniu do zarzutu niezgodności zaskarżonego przepisu z art. 45 ust. 1 Konstytucji z uzasadnieniem, iż skarżący nie uprawdopodobnił zarzutu naruszenia tego prawa konstytucyjnego, w odniesieniu zaś do zarzutu niezgodności zaskarżonego przepisu z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji ze względu na oczywistą bezzasadność skargi.

Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na to postanowienie, postanowieniem z 16 maja 2005 r. Trybunał Konstytucyjny postanowił nadać skardze dalszy bieg w odniesieniu do zarzutu niezgodności zaskarżonego przepisu z art. 45 ust. 1 Konstytucji, uznając, że zarzut naruszenia konstytucyjnego prawa do sądu został przez skarżącego uprawdopodobniony. W odniesieniu zaś do zarzutu niezgodności zakwestionowanego przepisu z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji, Trybunał Konstytucyjny przychylił się do stanowiska Trybunału wyrażonego w postanowieniu z 15 grudnia 2004 r., iż w tej części skarga konstytucyjna jest oczywiście bezzasadna.

Zarzuty objęte przedmiotową skargą konstytucyjną pozostają w związku z odrzuceniem przez Sąd Okręgowy w Gdańsku postanowieniem z 31 grudnia 2003 r. zażalenia na postanowienie o kosztach sądowych, które zostało zawarte w wyroku Sądu Rejonowego w Gdańsku z 11 września 2003 r. Uzasadniając decyzję procesową o odrzuceniu zażalenia, sąd odwoławczy wskazał, że zażalenie to powinno było zostać odrzucone przez sąd pierwszej instancji ze